Waarom de film Pride mij doet terugverlangen naar de jaren 80

Pride
Pride

Midden jaren tachtig, ook toen was er een wereldwijde crisis met massale werkeloosheid maar behalve crisis en uitzichtloosheid was er ook hoop, het idee dat alles beter zou kunnen worden door je ergens voor in te zetten en dat het liefst samen met anderen. Door te demonsteren en andere acties te voeren. Ik deed daar volop aan mee en behalve die overtuiging die ook ik voelde was er een groot gevoel van verbondenheid, van solidariteit.

In Engeland regeerde Thatcher. Ik was daar, ik wist van de mijnstaking en het beleid van Thatcher. Wat ik niet wist was dat de homobeweging, of in ieder geval een deel daarvan, geld inzamelde voor de stakers. De film Pride gaat hierover, over de botsingen van culturen, de strijd voor het behoud van banen, de strijd om jezelf te mogen zijn en de strijd tegen aids.

Ik kwam met gemengde gevoelens uit deze film, ik had gelachen en zowaar een traan over mijn wang voelen rollen, maar in één klap was het mij duidelijk geworden hoe de wereld veranderd is, en hoe ik veranderd ben. De hoop is weg net als het gevoel van verbondenheid. Ervoor in de plaats heb ik zelf een licht cynische houding ontwikkeld. Ben ik een pessimist geworden die niet langer gelooft dat ‘we’ de wereld kunnen redden. Of is het gewoon de leeftijd? Ik weet dat er nog steeds van alles gebeurt overal zijn mensen bezig de wereld iets vrolijker en dus beter te maken. Op een andere manier dan in de jaren tachtig misschien maar daarom niet minder waardevol.

De muziek in de film maakte het bijna onmogelijk stil op je stoel te blijven zitten. Ik hoorde en voelde hoe mensen om me heen mee zaten te tikken en neuriën. In de zaal ontstond even weer die vrolijke stemming van vrolijke verbondenheid.

wiki/lesbians and gays support the miners
imdb.com

Een gedachte over “Waarom de film Pride mij doet terugverlangen naar de jaren 80”

  1. Hoi Mirjam,

    Ik denk het wel, dat het gewoon de leeftijd is. Dit is in elk geval een patroon dat ik meen te herkennen bij diverse mensen die zich tientallen jaren hebben ingezet voor het verbeteren van de wereld. Wellicht wordt het tijd het transitie handboek te herlezen, erg motiverend en hoopgevend, en tegelijkertijd realistisch.

    Groet,

    Maranke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *