Method writing

Analoog aan het begrip method acting (“De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen teneinde de uitvoering zo levensecht mogelijk te laten zijn.” Aldus wikipedia) probeer ik mij te oefenen in het method writing.

Altijd, hoe blij of hoe klote ik me ook voel, loopt er in mijn hoofd een stemmetje met mij mee dat erover nadenkt hoe ik dit kan gebruiken, hoe ik dit op ga schrijven, hoe ik hier een verhaal van kan maken.

Op dit moment voel ik veel verdriet en om daar helemaal in te duiken, om het te voelen tot in mijn tenen, om er niet voor te vluchten maar het tot op het bot te beleven schrijf ik allerlei scenes waarin verlies een rol speelt. Misschien ga ik die scenes ooit gebruiken, misschien ook niet.

Op deze manier kan ik snel achter elkaar door schrijven zonder na te (hoeven) denken over ritme, spelling en andere aspecten. En zonder na te denken of ik misschien mensen kwets, of dat het te ruw, heftig , grof of lelijk is wat ik schrijf. De rauwe emoties, het getier en gevloek, het schelden en janken. Hier heb je het, zie maar wat je er mee doet.

Het wordt wel lastig als je altijd in een bepaalde stemming zou moeten zijn om er over te kunnen schrijven. Niet alle gevoelens zijn altijd voorhanden. Dan komt de verbeelding van pas. Die combinatie van ervaring en verbeelding maakt nog geen verhaal maar het is wel een van de voorwaarden om te kunnen schrijven.

Een gedachte over “Method writing”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.